Yirmi altı kişiydik; yirmi altı yaşayan makine, rutubetli bir mahzene kitlenmiş, orada sabahtan akşama kadar hamur yoğuruyor, bisküvi ve pastalar yapıyorduk. Mahzenimizin pencereleri, rutubetten yeşillenmiş tuğlalarla kaplı olan bir hendeğe bakıyordu, pencere çerçeveleri yoğun demir teller sayesinde dışarıya kapalıydı ve güneş ışığı, un tozu ile kaplanmış pencere camlarından içeriye sızamıyordu. Sahibimiz, onun ekmeğini fakirlere veya işsiz oldukları için açlıktan ölmek üzere olan iş arkadaşlarımıza vermeyelim diye, pencerelerimizi demirle kapatmıştı; sahibimiz bize üçkâğıtçı diyor ve bize akşam yemeği için, et yerine, bozuk çöp veriyordu.