Op de een of andere manier is mijn vrouw mijn grootste spijt geworden — een waar ik maar niet vanaf kom. Ik zou niet eens meer in leven moeten zijn. Opgejaagd door zowel de Black Reapers als de King’s Men; ik ben een man zonder eigen plek, vogelvrij verklaard. Gelukkig heb ik wel mijn hersens nog gebruikt. Ik heb een manier gevonden om de situatie naar mijn hand te zetten. Ik weet welke kant me niet zal vermoorden. Ik weet hoe ik ze kan helpen. Ik weet wat ik kan doen. En dat zou het enige moeten zijn dat telt. Maar... De vrouw die ik heb opgedragen om me voor dood achter te laten, weigert dat simpelweg te doen. Sterker nog, ze is naar Phoenix verhuisd om me terug te krijgen. Ze weet hoe dodelijk dit is. Ze weet donders goed dat ik haar niet in mijn buurt wil hebben. En toch kan ik haar niet van me afschudden. En eerlijk gezegd weet ik niet of dit een ‘lang en gelukkig’ einde wordt, of dat we vlak daarna allebei dood zijn.