Slaap nooit met een miljardair die je knieën laat knikken—vooral niet als hij zegt dat je slechts een pleziertje voor één nacht bent. Stipt zeven uur 's ochtends. Dat is het moment waarop Hunter Fitzgerald mijn café binnenloopt en mijn hele lichaam me verraadt. Hij zou niet zo'n effect op me moeten hebben. Ik serveer de hele dag koffie aan rijke mannen—investeringsbankiers, tech-jongens, verwende erfgenamen. Maar Hunter? Hij is anders. Gevaarlijk. Het soort miljardair bad boy dat zijn espresso bestelt alsof de wereld van hem is en naar mij kijkt alsof ik zijn volgende aanwinst ben. Ik zou beter moeten weten. Meisjes die verdrinken in studieleningen spelen geen spelletjes met mannen die horloges dragen die meer waard zijn dan mijn jaarlijkse collegegeld. Meisjes zoals ik passen niet in de perfecte levensplannen van zakenhaaien die vrouwen verzamelen als trofeeën. Maar als hij me na mijn dienst in het nauw drijft, met die duivelse glimlach en gefluisterde beloftes, vergeet ik elke regel die ik voor mezelf heb opgesteld. "Eén nacht, Ari. Geen verplichtingen. Gewoon plezier." Ik was stom genoeg om hem te geloven. Nu is hij elke ochtend terug in mijn café. Ik moet hem koffie serveren met vaste handen, terwijl mijn lichaam zich alles herinnert. De manier waarop hij de controle nam. De sporen die hij op me achterliet. De ochtend dat hij wegliep zonder om te kijken. Eén nacht. Dat was alles wat het had moeten zijn. Behalve dat Hunter Fitzgerald loog. Want nu kijkt hij naar me alsof hij uitgehongerd is en ik het enige op het menu ben. Nu blijft hij tot sluitingstijd en maakt me zwak met slechts één blik. En als hij eindelijk spreekt—"Ik wil meer dan één nacht"—realiseer ik me de waarheid: Bad boy miljardairs doen niet aan one-night stands. Ze doen aan obsessie. Aan bezit. En ze doen wat er ook maar nodig is om te krijgen wat ze willen. Wat hij wil? Mij. Wat ik wil? Dit overleven met mijn hart intact. Spoiler: Dat gaat me niet lukken.