In een dorp zo schoon dat de Fransen het ooit “le temple de la propreté hollandaise” noemden, is het enige wat gevaarlijker is dan een vuil raam een jongen die alles ziet. Broek in Waterland, 1963. De voorramen zijn smetteloos — niet uit gewoonte maar uit overtuiging. Een vuil raam is geen huishoudelijk falen; het is een filosofisch falen. Jan van der Berg lapt al dertig jaar de ramen van het dorp. Zijn zoon Piet draagt de emmer, kijkt door elk raam dat hij poetst, en merkt alles op: wiens kat drachtig is, welke vrouw weer heeft gehuild, welke barst in welke vensterbank een centimeter is gegroeid sinds het voorjaar. Dan, op een zaterdagmiddag, valt Jan van de ladder. Wat volgt is een tedere, droogkomische, langzaam smeulende vertelling over een dorp dat zijn glazenwasser verliest, een raad van wijze mannen die elk probleem oplossen op de enige manier die een Hollands dorp kent — met jenever, vernuftige klompen, oranje vlaggen — en een jongen die niets zegt maar alles ziet. Wanneer de Koningin van Engeland aangekondigd wordt voor een onaangekondigd bezoek, ontdekt het dorp dat wat niet kan worden schoongemaakt, op zijn minst achter iets oranjes verborgen kan worden. “De Nederlandse Glazenwasser” is een korte roman over rouw, gemeenschap, klompen, en de prijs van te schone ramen. Voor lezers van Maarten ’t Hart, Gerbrand Bakker en Jan Wolkers’ stillere boeken. Over de auteur — Kristof Geilenkotten is een Belgische schrijver en dadaïst. Hij schrijft vanuit de Lage Landen, waar de ramen schoner zijn dan de gewetens, en de gewetens schoner dan ze zouden moeten zijn. Korte roman, ca. 25.000 woorden. Eerste editie.