Intro, het begin van het leven. Ik, die luistert naar de naam Angelo, werd geboren op 29 april 2001 te Veghel, met een lengte van 52cm en een gewicht van 3426 gram werd ik ter wereld gebracht door mijn moeder. Met een zware bevalling waar zij op vrijdag is begonnen met de persweeën, en dit doorgelopen heeft tot en met zondag, waar ik om half 6 ‘s ochtends te wereld kwam, de bevalling verliep moeizaam, hier werd al gezegd dat als de weeën niet hadden doorgezet dat er een keizersnede plaats had moeten vinden, maar mijn moeder gaf hierop al aan dat zij een natuurlijke bevalling wou en het op haar eigen kracht wou gaan behalen waardoor ze is begonnen met persen toen ze nog niet de volledige 10 cm had, ze bleef maar zeggen “Het brand, het voelt alsof ik moet drukken”, uiteindelijk is het haar met een aantal keer persen gelukt om mij op een natuurlijke wijze te wereld te brengen nadat ik in mijn vruchtwater gepoept bleek te hebben. Het verliep allemaal niet zo makkelijk, hier werd ik geboren onder de naam Angelo, Angelo was geboren en het verhaal kon beginnen, het verhaal dat langer en moeizamer zou gaan lopen dan dat iedereen dat had kunnen zien aankomen. Hier begint het verhaal van Angelo. Hoofdstuk 1, het begin. Vanaf het moment van de geboorte is alles begonnen, ik was nog geen dag oud en we gingen naar huis. Hier stonden verschillende familieleden te wachten tot ik eindelijk thuis kwam! Mijn opa had een mooi geboortebord gemaakt met hierop mijn naam, en het huis was versierd want er was een jongetje geboren! Er waren meerdere familieleden, mijn tantes, mijn ooms, mijn overgrootouders, mijn opa’s, mijn oma’s die met alle trots aan het wachten waren dat dit kleine jongetje binnen kwam en dat ze eindelijk konden zien wat er voor een wondertje was geboren na 9 maanden voldragen zwangerschap. Het is gezellig geweest, iedereen was zo blij om mij te kunnen zien en er zijn zo’n leuke foto’s gemaakt met iedereen waarop iedereen mij uiteindelijk lekker vast heeft kunnen houden, zelf heb ik er niet veel van meegekregen want ik lag lekker heerlijk te slapen, maar de verhalen doen wel wonderen in je geheugen. Volgens de verhalen moet het een hele fijne dag zijn geweest en moet iedereen er echt van genoten hebben, heerlijk die beschuit met blauwe muisjes, toen stond iedereen er nog voor me.. konden we af en toe nog maar eens terug naar de tijd waar je als baby nog voor iedereen belangrijk bent en waar iedereen nog voor je klaarstaat, was die tijd soms nog maar eens terug te draaien, en kon je dat nog maar eens herbeleven. Hoofdstuk 2, de dag na de bevalling. De dag na de bevalling, al het bezoek was weg en mijn vader en moeder konden even heerlijk tot rust komen en even met zijn tweeën genieten van het kleine wondertje wat was geboren, althans dat was de bedoeling. Mijn moeder, degene die van plan was om borstvoeding te gaan geven, wat ze ook de eerste dag, onthoud dit, de eerste dag heeft kunnen geven, werd al snel verteld dat ze niet genoeg productie had door mijn oma, degene die zogenaamd altijd alles beter wist. Ze had genoeg productie, meer dan genoeg productie, maar over mijn oma (van mijn vaders kant) zullen we later wel even verder gaan, want dat is ook een hoofdstuk apart. Ze wou mij graag blijven voeden met borstvoeding, maar door alle stress die volgde, en alle problemen die op dat moment speelde lukte het gewoon niet meer waardoor ze is overgestapt op flesvoeding met de grootste spijt in haar hart. Het was allemaal niet goed genoeg, mijn oma vond dat alles beter kon, en dat alles vanaf begin af aan veranderd zou moeten worden, zij nam hierin de zogenoemde moederlijke rol op zich, waarin mijn moeder dat graag wou zijn en had moeten zijn, maar mijn vader vond het allemaal goed en stond het allemaal toe omdat zijn mama belangrijk was en al 2 kinderen had gebaard dus het allemaal wel wist, zij wist alles beter en mijn moeder moest maar doen wat mijn oma haar opdroeg, want het was allemaal niet goed genoeg wat mijn moeder deed. Vervolg 2 dagen na de bevalling werd mijn moeder al verteld dat ze wel weer kon gaan werken door mijn vader en door mijn oma, ze mocht wel weer gaan werken, 2 dagen nadat ze bevallen was!! Ze had een zware bevalling gehad waarin het al niet soepel liep. Maar hierin bleek wel weer, mijn oma en mijn vader wisten het allemaal wel beter, het niet borstvoeding kunnen geven was al een vooropgesteld plan, ze mocht en kon niet doorgaan omdat mijn vader en mijn oma de controle in handen wilden houden, want zij wisten uiteraard alles beter. Mijn moeder werd op het gegeven moment afgesloten van d’r eigen familie, ze mocht d’r broer en schoonzus niet meer spreken, ze mocht haar vader en moeder niet meer spreken, ze werd volledig geïsoleerd in de handen van mijn vader in Brabant, waar haar eigen familie nog in Limburg woonde, ze werd geïsoleerd, ze mocht niks meer met haar familie te maken hebben, wat later ook wel bleek aan de manier waarop ze behandeld werd daar.. Mijn moeder is na een hele korte periode weer gaan werken, zodat de financiën binnen kwamen en zij weer netjes haar eigen zaken kon regelen, waarin mijn vader ook weer is gaan werken als koerier van computers en computerapparatuur. Terwijl mijn beide ouders werkten werd ik de meerderheid opgevangen door mijn oma en opa, zij hebben dus heel veel gedaan in mijn opvoeding, en hierin heeft mijn oma zich dus ook heel veel bemoeid, aangezien mijn moeder het niet goed deed volgens haar. Hoofdstuk 3, oppassen. Mijn oma lette veel op me, mijn opa en oma werkten bij de post in het sorteercentrum, waarin ze ploegendiensten werkten dus nachtdiensten en diensten overdag, het was altijd maar weer de vraag door wie er werd opgepast. Ik vind het hartstikke lief dat mijn oma veel op me lette, maar het is naar mijn mening niet de bedoeling dat een moeder/ouderrol wordt overgenomen door een opa en/of een oma, hiervoor zijn de ouders zelf. In de tijd dat ik bij mijn oma en/of opa verbleef werd mijn opvoeding heel anders aangepakt dan bij mijn eigen ouders, ik werd ineens heel netjes opgevoed en het moest op hun manier gaan want anders was het niet goed genoeg en zou ik niet binnen de lijnen van de familie vallen, want zij zijn natuurlijk heel netjes en hadden een goede manier van opvoeden meegekregen en hun eigen kinderen waren zelf ook heel netjes (volgens hun woorden), maar je zou eens moeten weten.. Achteraf heb ik heel veel meegekregen dat mijn vader degene is geweest die heel veel is voortgetrokken door mijn opa en oma, mijn tante was de buitenstaander, mijn vader deed alles goed en mijn tante niet, mijn vader kon alles doen wat hij maar wou, en mijn tante kon en mocht niks, mijn vader was de held, mijn tante was de buitenstaander en moest alle klusjes en taken in huis doen terwijl mijn vader lekker zat belletje te lellen bij anderen en allerlei ongein zat uit te halen. Dus zo heel netjes was de opvoeding ook niet wat ze daar hebben meegegeven en meegekregen was nou ook niet bepaald heel netjes, wouden ze mij de opvoeding geven die ze zelf toch zo perfect hebben gegeven aan hun kinderen? Of wou mijn vader mij zo opvoeden zoals hij zelf niet is opgevoed, het stukje wat hij wellicht zelf miste in zijn eigen jeugd? Hoofdstuk 4, een sprong in de tijd. We maken even een sprong in de tijd, de tijd waarop het grootste en het moeilijkste levensboek begon. Ik was twee, en hier begon het, het begon allemaal met het feit dat mijn vader en mijn moeder behoorlijk vaak woordenwisselingen onderling hadden, ook in mijn bijzijn, en dit ging vaak tot behoorlijke woorden aan toe. Waarin het hele boekje is gaan rollen is toen ik op mijn tweede tegen een keukenkastje aan ben gegooid en hierin een been gebroken had en hiermee in het ziekenhuis was beland, dit is gebeurd nadat ik lief mijn moeder wou helpen met het opruimen van de vloer en met een doekje de grond wou schoonmaken, terwijl ik het uiteindelijk alleen maar lief bedoelde werd dit verkeerd opgevat door mijn moeder die al de hele dag met stress in haar hoofd rondliep door de discussies die mijn vader en mijn moeder onderling hadden, waarin zij mij met onmacht tegen een keukenkastje aan heeft gegooid. Dit verhaal moest ik achter komen toen ik 20 was, voorheen is me dit nooit verteld en werd de schuld door mijn moeder naar mijn vader geschoven, en door mijn vader naar mijn moeder, door een enorme harde wijze ben ik er achter gekomen hoe het verhaal daadwerkelijk in de vork zat. Ik ben in het ziekenhuis beland met een been in het gips, en hier heb ik door mijn jonge leeftijd ook een aantal dagen moeten blijven, ik herhaal, ik was 2.. uiteindelijk is dit allemaal onderzocht en er bleken meerdere meldingen door de huisarts al geweest te zijn bij een bureau jeugdzorg waarin ik al vaker ben binnen gekomen met verschillende blauwe plekken verspreid over mijn hele lichaam, en dit door beide ouders. Ook zijn er verhalen waar ik als 2 jarige in het ziekenhuis meerdere malen door elkaar heen ben geschud en waarin ik ook daar werd mishandeld. Ik was 2 en ik moest al beginnen met het leren op eigen benen te gaan staan, want bureau jeugdzorg kwam om het hoekje kijken.. Er kwam een gezinsvoogd bij kijken, die wou even kijken hoe het er aan toe ging bij ons in het gezin, die wou even de touwtjes gaan aantrekken en gaan kijken hoe alles beter kon, een buitenstaander die die weer alles beter zou moeten kunnen en weten, alsof ik dat nog niet genoeg heb gehad met een oma die het allemaal maar weer beter wist. Om het verhaal nog beter te maken gingen mijn ouders scheidden toen ik 2 was, het werd ze allemaal te veel, de constante ruzie, de constante stress, het was gewoon niet meer te doen, ze wisten niet meer hoe ze met zijn 2’en samen mijn opvoeding moesten gaan regelen. Ik bleef een maand bij mijn vader in de woning wonen, hierin werd eigenlijk de volledige opvoeding gedaan door mijn oma & opa, want mijn vader is er vanaf begin af aan nooit volledig voor mij geweest, hij stelde altijd zijn prioriteiten aan andere dingen, hij koos samen met mijn moeder voor een kind, maar zorgen voor een kind kon je nooit aan hem overlaten. Na die maand was er een zitting, er was een spoed OTS uitgesproken, dus om deze te kunnen verlengen was er een nieuwe zitting nodig, in deze zitting is er ook besproken of ik terug kon verhuizen naar mijn moeder die op dat moment was verhuisd naar mijn oma & opa, wat uiteindelijk ook de reden was dat ik naar mijn moeder terug mocht verhuizen, aangezien mijn opa & oma mee konden helpen in de basale verzorging van mij als jongetje van 2, iets wat mijn vader die op dat moment alleen woonde niet kon, het enige wat hij deed was mij afzetten bij mijn opa & oma en weer doorrijden naar zijn werk, en mij ‘s avonds laat ophalen, en soms zelfs helemaal niet, omdat hij andere vrouwen op dat moment belangrijker vond dan zijn kind. Ik ben dus gelukkig verhuisd naar mijn moeder, in de woning van mijn lieve oma en opa, mijn moeder had nog geen eigen woning aangezien ze met spoed de woning van mijn vader werd uitgezet, ze kwam van het werk af en haar spullen stonden al buiten, en hij was gevlucht met mij naar mijn opa en oma, aangezien er door jeugdzorg was gezegd dat ik bij mijn vader diende te blijven aangezien mijn moeder blijkbaar een extreem gevaar voor mij bleek te zijn. Ik ben blij dat ik naar mijn opa en oma van mijn moeders kant ben verhuisd, wat een lieve opvoeding heb ik daar gehad, eindelijk de rust en de liefde die ik nodig had, wat ik niet had gekregen van mijn vader en de kant van mijn vader, omdat ik volgens hen nooit in hun straatje paste, ik was niet goed genoeg, ik leek teveel op mijn moeder en mijn moeder is altijd het zwarte schaap van de familie van mijn vader geweest, nooit was ze goed genoeg, en dat was ook wel te blijken aan hoe mijn moeder werd behandeld na mijn geboorte, hoe ze aan de kant werd geschoven. Mijn opa hield van vissen, handboogschieten en leuke dingen te doen, hij hield ervan om mij regelmatig mee te nemen, hij was echt degene die ik miste als vader, hij nam de vaderrol op, de vader die ik nooit echt heb gehad, dan mocht hij wel mijn opa zijn maar o wat ben ik blij geweest dat ik hem heb gehad. Mijn oma hield van countrydansen, kienen en dingen te ondernemen, ze collecteerde regelmatig voor verschillende goede doelen, wie in Nuth kende Annie nou weer niet, de vrouw die altijd bij de Jumbo stond om daar te collecteren, en altijd de deuren langs liep om een gezellig praatje te maken met iedereen, en o wat vond ik het leuk om als jongen mee te lopen met haar langs te deuren, of te staan bij de jumbo en regelmatig lekkere snoepjes in de handen geduwd te krijgen, echt een topvrouw. Mijn oom, de broer van mijn moeder kwam ook regelmatig in het spel, hij was de steun die mijn moeder nodig had, de steun die ze gemist had, hij wilde altijd het beste voor haar en voor mij, en hielp altijd met ieder stukje, de echte steun die er nodig was. Mijn moeder kwam ook eindelijk tot haar rust, ze had eindelijk haar vader, haar moeder en haar broer weer die wat voor haar konden betekenen, die eindelijk haar de rust konden geven die ze nodig had, ze kon eindelijk weer haarzelf zijn zonder in een hoekje opgesloten te zitten, en zich altijd mooier voor te moeten doen dan dat ze daadwerkelijk is, want dat is niet wie ze wou zijn, ze wou een keer zichzelf kunnen zijn, ze kon eindelijk een keer de moeder zijn die ze daadwerkelijk wou zijn voor mij, zonder opgesloten te zijn en hierin zich altijd maar weer moeten aanpassen. Ik kwam ook eindelijk tot mijn rust, ik had eindelijk de familie om me heen die ik om me heen had moeten hebben, de familie die me steun kon bieden die ik nodig had, die ik nooit had gehad want ik moest me altijd aanpassen. Na een jaar kreeg mijn moeder eindelijk haar eigen woning, in Vaesrade! Wat vond ik dit toch leuk en spannend, een nieuwe school, een heel nieuw dorp, nieuwe mensen, weer die veranderingen wat het zo lastig maakte voor me. Gelukkig bouwde ik in Vaesrade heel snel dingen op, het ging goed op school, we hadden een leuke speeltuin voor de deur waar ik een jaarabonnement had dus echt iedere dag uithing want daar hadden ze leuke dieren en leuke speeltoestellen, ik had een goede vriendengroep opgebouwd in de tijd die ik daar woonde. Uiteindelijk toen ik dacht dat alles lekker zijn gangetje ging verliep het toch allemaal anders, ik werd gepest, omdat ik wat flinker was en vanalles had meegemaakt in de jaren en mensen hier uiteindelijk achter zijn gekomen, ik had een gloednieuwe fiets gekregen van opa waar ik zo blij mee was, dat de pesters deze in de sloot hebben gegooid en hebben gesloopt. Ik werd mishandeld, getreiterd, gekleineerd en ik moest het allemaal maar goed vinden, want de school deed er niks tegen en kon er niks tegen doen, ondanks dat mijn moeder al meerdere malen boos bij de directeur en de docent aan de deur stond om verhaal te halen, ze wisten niet wat er was gebeurd en het was niet in het zicht gebeurd van de docenten. Het werd allemaal te veel, maar mijn leven ging wel door, ik moest het allemaal maar accepteren, want meer als dat kon ik niet. Kort hierna is mijn lieve opa overleden, de man met wie ik altijd alles samen deed, de man die altijd op zijn scootmobiel naar mijn school kwam om me op te halen, de man met wie ik altijd ging vissen, de man met wie ik altijd mee ging naar het handboogschieten, vooral genoemd mijn grote held en mijn grote voorbeeld, en hier heb ik het toch echt wel even moeilijk mee gehad. In 2006 heb ik een aansteker gevonden van mijn moeder, ik vond het interessant om te kijken wat ik hiermee kon, ik nam hem mee zonder dat mijn moeder het wist, ik was er mee aan het spelen en toen vloog de deken in brand, de brand sloeg sneller uit over de hele woning dan gedacht, de gordijnen vlogen in brand, het tapijt vloog in brand, de houten stukken vlogen in brand, en de brand sloeg langzaam volledig over naar de hele benedenverdieping. Ik rende naar mijn moeder en zei “Mama ik heb wat stoms gedaan, er is brand”, al heel snel stonden we samen met Kira (onze hond) buiten, er kwamen 2 brandweerwagens en de brand was gelukkig heel snel onder controle door het snelle handelen van de brandweerlieden, maar dit heeft toch wel een flink probleem opgeleverd. Na de brand zijn we tijdelijk weer naar het huis van oma en opa verhuisd, omdat de woning niet meer bewoonbaar bleek te zijn, de hele benedenverdieping was verbrand en in rook opgegaan, en zelfs via de trap kon je niet meer veilig naar beneden en naar boven lopen, maar wonder boven wonder heeft de volledige bovenverdieping het overleefd en waren hier enkel wat zwarte vlekken te zien door de rook. Na een half jaar was de woning weer bewoonbaar, en zijn we teruggegaan, maar we hadden nooit verwacht dat het gepest alleen maar erger zou worden, er werden namelijk regelmatig briefjes in de brievenbus gegooid met beledigende teksten, met allerlei rare woorden, met allerlei slechte dingen, zo erg dat er ook regelmatig zakjes met hondenpoep naar binnen werden gegooid, er eieren tegen de ramen aan werden gegooid en we uiteindelijk weggepest zijn uit Vaesrade, want de politie kon er niks mee aangezien er geen namen bij vernoemd waren, en we geen camerabeelden hadden. Uiteindelijk is oma weer zo lief geweest om ons op te vangen, omdat zij het ook allemaal niet vond kunnen hoe het ging en gegaan is in Vaesrade, dit is niet de manier hoe je in een dorp met elkaar hoort om te gaan, en vooral het feit dat de politie en de woningbouw er niks mee deed, want het was maar wat geklier zeiden ze, nou zo kwam het voor ons niet over op het moment dat het dag in - dag uit alleen maar erger wordt, en je niet eens meer rustig over de straat heen kan zonder enige woorden van mensen. Ongeveer 1,5 jaar later kreeg mijn moeder weer een nieuwe woning, deze keer net als oma in Nuth, wat waren wij blij dat we weer een eigen woning hadden samen, 3 slaapkamers, een grote woonkamer, een lekkere badkamer, überhaupt een hele fijne woning, en ik ging weer in Nuth naar school waar ik een hele fijne tijd nog heb gehad, eindelijk geen gepest en leraren die ook echt daadwerkelijk naar je konden luisteren en het gesprek aangingen. Wat was ik blij dat we weer in Nuth woonde, maar uiteindelijk bleek het ook in dit appartementencomplex mis te zijn, de onderburen zeiden dat ze regelmatig overlast van ons hadden, dat we blijkbaar te hard geluid maakte en teveel heen en weer bewogen, waar er dus regelmatig discussies zijn geweest en waar er dus verschillende meldingen zijn geweest bij de woningbouw, hun kregen waarschuwingen, wij kregen waarschuwingen, waardoor mijn moeder op het gegeven moment heeft gekozen om ook hier te vertrekken. Alweer kwamen we bij mijn oma in de woning, aangezien mijn moeder anders weer op straat had gestaan, en ik was weer blij, want ik was weer bij oma, mijn steun en toeverlaat. Hoofdstuk 5, de jaren die tellen. In de jaren is er alsnog van alles gebeurd, jeugdzorg bleef altijd meekijken, en er was altijd een strijd tussen mijn vader en moeder. Mijn vader wou graag zijn ouderrol kunnen vervullen, en mijn moeder wou graag haar ouderrol vervullen, door middel van veel afspraken was er een omgang met beide ouders mogelijk, het ene weekend verbleef ik bij mijn vader, maar de voltijd verbleef ik bij mijn moeder omdat ik hier mijn school, mijn netwerk en alles had opgebouwd door de jaren heen, en ik daar eindelijk mijzelf kon ontwikkelen. Ik ging samen met mijn moeder naar Veghel toe, we spraken af bij mijn opa & oma van mijn vaders kant, daar zette mijn moeder me af en ze moest eigenlijk direct weer teruggaan want mijn vader en opa en oma wouden mijn moeder niet zien, dit contact is nog wel jaren zo gebleven jammer genoeg, en mijn vader zette mij met de auto weer op zondagavond af bij mijn moeder, zodat ik maandag weer naar school kon. In vakanties werd de vakantie verdeeld, met bijvoorbeeld de zomervakantie was ik 3 weken bij mijn vader en 3 weken bij mijn moeder zodat ik bij allebei evenveel tijd had, ondanks dat wou ik wel vaker eerder terug naar mijn moeder omdat het bij mijn vader weer zo was dat ik me moest aanpassen, ik kreeg hierin ook afschuwelijke kleding aan, denk aan rode, paarse, groene broeken, kleding wat misschien in de jaren 50 in de mode was, maar niet op mijn leeftijd. Ik wist niet wat ik ervan moest vinden, constant de wisselingen, dan mijn vader, dan mijn moeder, 2 hele verschillende mensen met een hele verschillende vorm van opvoeding, iets wat ik niet wou meemaken, iets waar ik gewoon niet tegen kon, dit heeft voor mij ook echt voor problemen gezorgd. Hoofdstuk 6, waar het begon. Toen ik 11 was vertelde jeugdzorg mij dat het niet meer ging bij mijn moeder, door alle veranderingen die ik had meegemaakt in de eerdere jaren heb ik dit ook aan mezelf gemerkt, ik werd steeds moeilijker met leren, met het accepteren van een nee, het respecteren van gezag, het omgaan met anderen, alles werd steeds moeilijker voor me. Ik was leuk bezig met de koningsspelen en tijdens het teruglopen naar school stonden mijn opa en oma ineens voor de poort, ze kwamen me ophalen, dus ik werd vlak voor de vakantie opgehaald door mijn opa en oma, zij hadden mijn koffer al opgehaald bij mijn moeder en ik mocht geen afscheid nemen van mijn moeder, ik zou voor een korte time-out bij mijn vader gaan wonen voor 2 weekjes, we reden naar het ziekenhuis van Den Haag, mijn stiefmoeder lag op dat moment in het ziekenhuis in verband met de Cystic Fibrosis wat ze heeft, het ging op dat moment niet zo heel goed met haar. Uiteindelijk ging ik met mijn vader naar beneden, hij wou even een sigaret gaan roken, toen zijn we even een rondje gaan lopen en toen zei hij ineens tegen mij: “Je komt vanaf vandaag bij ons wonen, dit is een besluit wat jeugdzorg heeft gemaakt omdat het niet meer te doen was bij je moeder”. Mijn wereld zakte in, ik had geen afscheid kunnen nemen van mijn moeder, ik had geen afscheid kunnen nemen van mijn opa en oma, geen afscheid kunnen nemen van mijn oom, geen afscheid kunnen nemen van de dieren en geen afscheid kunnen nemen van de hele kring die ik had opgebouwd door de jaren, mijn vrienden die ik had opgebouwd die ik zomaar in de steek moest laten, ik wist niet meer wat ik moest doen.. Ik liep op dat moment boos weg, ik wou even alleen zijn, ik kon niet meer, alles viel onder de grond weg, maar ik was pas 9, dus wat wilde ik eraan doen? Ik kon er niks tegen doen. Ik heb toen een aantal weken bij mijn vader gewoond, met minimalistisch contact met mijn moeder, ik ging daar soms heen voor een weekend en dat was het contact wat we hebben gehad met zijn allen, ik moest de wereld in Limburg achter me gaan laten, want dit was gewoon allemaal niet meer te doen, ik was nou eenmaal verhuisd naar mijn vader. Hier gingen we op zoek naar een nieuwe school, want ik zat in groep 8 dus ik moest wel doorgaan voordat ik naar de grote school kon gaan, we hadden er een gevonden, de empel in Erp, ik kwam hier als Limburger binnen en voelde me helemaal bekeken door iedereen omdat ik het Limburgse accent had en mensen hier altijd om moesten lachen, welk woord ik ook maar zei iedereen moest lachen. De keuze was heel snel gemaakt, ik ging naar het Fioretti College in Veghel, een school wat precies aansloot bij wat ik nodig had en de school zat direct naast het huis van mijn opa en oma, waar ik dus vanuit school naar opa en oma kon gaan, wat vond ik deze school toch fijn om op te zitten, ik heb hier ook best wel wat vrienden gemaakt en ik ging goed mee met de lessen en haalde goede cijfers. Maar toen kwam de omslag, het ging niet meer goed op school, mijn cijfers gingen steeds verder achteruit, ik werd steeds vaker uit de klas verwijderd, ik werd steeds opstandiger en ik mocht op het gegeven moment nog maar 3 van de 8 lessen in, er was dus zeker dat ik niet doorging met school daar, ik ging niet over. Er was een jongen uit Erp, daar was ik best wel goed bevriend mee, ik heb hem leren kennen op het Fioretti College, en fietste eigenlijk iedere dag samen met hem naar school en ik kwam regelmatig bij hem thuis en we gingen regelmatig chillen, mijn vader kwam er via-via achter dat deze jongen positief getest was op PDD-Nos en mijn vader vond het interessant om ook een test bij mij te gaan doen omdat er een aantal kenmerken die hij had ook bij mij voorkwamen.. Hoofdstuk 7, De uitslag. De test werd afgenomen door de organisatie Kleur, er was een verzoek ingediend door Jeugdzorg om een onderzoek te doen naar verschillende problematieken, en een IQ test te gaan doen, om toch er maar eens achter te komen wat er nu uiteindelijk met me aan de hand was. De test werd bij mij afgenomen, en mijn vader, stiefmoeder en moeder moesten ook een aantal vragen beantwoorden om te kijken hoe ik functioneer in het dagelijkse leven en of ze kenmerken tegenkwamen wat hen bekend voor kwamen van autisme bij mij. De test was uiteindelijk in 3 verschillende sessies, de eerste sessie werd er gekeken naar mijn psychische staat, de tweede sessie werd er gekeken naar mijn lichamelijke staat, en de derde sessie werden er verschillende vragen gesteld en verschillende onderzoeken gedaan om te kijken hoe ik daarop reageerde. De 4e sessie werd mij de uitslag bekend gemaakt, ik bleek namelijk PDD-Nos, ADD, ODD, OCD, Hechtingsproblematiek, en een lichte vorm van ADHD te hebben, ik schrok hier nogal van, want er waren toch echt een aantal dingen waarvan ik dacht wat moet ik hier mee? Ik moest het er wel mee eens zijn, want de psycholoog heeft het bepaald en onderzocht, dus het zou wel zo moeten zijn.. Maar vanaf dat moment werd het voor mij wel alleen maar moeilijker, het Fioretti College gaf namelijk aan dat ze mijn problematieken daar niet konden behandelen, en ze er niet de juiste personen voor in huis hadden om iets voor mij te kunnen betekenen, waardoor ik uiteindelijk naar een speciaal onderwijs school moest, omdat ik blijkbaar een kind was met ontzettende problematiek, en ze wisten niet hoe ze hierop moesten handelen. En ik mezelf maar blijven afvragen, wat is er mis met me? Hoezo heb ik dit, hoezo moet mij dit allemaal overkomen? Maar ik wist het wel, door alles wat er in het verleden is gebeurd is me dit allemaal overkomen, als ik wellicht op een normale manier was opgegroeid was het wellicht allemaal niet zo erg geweest. Uiteindelijk kwam ik op een speciaal onderwijsschool in Oss, ik werd hier dagelijks naartoe gebracht en teruggebracht door een busje, omdat het vanuit Erp niet te doen was met de fiets, maar wat was dit een omslag, ik zat met allerlei jongeren met verschillende problematieken echt verschillende persoonlijkheden door elkaar, en het was allemaal maar wat raar, het kwam heel raar voor me over, maar blijkbaar hoorde ik hier, dus ik heb er maar mee leren leven, ik heb mijn tijd daar maar gewoon doorgemaakt, en uiteindelijk ook hier aardig wat vrienden op kunnen bouwen, want over die jongen in Erp gesproken die autisme bleek te hebben? Die zat uiteindelijk ook bij mij in de klas! Dus ik had gelukkig wel iemand die ik kende en waarmee ik goed kon praten. Het was wennen, weer iets heel anders, ik was vastgesteld met allerlei psychische problematieken waarvan ik niet wist wat ik ervan moest verwachten, het bracht vanalles met me mee, ik dacht dat ik een probleemkind was en ik werd er zelf alleen maar slechter door in mijn hoofd, ik dacht dat niemand me op deze manier wou en er niks van mij ging komen in de toekomst, dat ik niks ging bereiken, dat ik geen leuke vrouw zou gaan ontmoeten, dat ik nooit kinderen zou gaan krijgen, ik wist gewoon niet meer wat ik moest verwachten van mijn toekomst want ik was toen al een ontzettend probleem, wat had het voor mij voor de toekomst betekend? Ik wist het allemaal niet meer. Het ging goed op school, ik haalde goede cijfers en had een goede band met mensen op school, ik voelde me wat meer begrepen, ik kon praten over mijn verleden en ik kon praten over wat er allemaal was gebeurd, ik voelde me eindelijk niet meer helemaal alleen, maar thuis? Daar was het nog altijd een feest, mijn vader begreep me niet en wist niet hoe hij me moest behandelen. Hoofdstuk 8, De Verandering. Het grote verhaal begint hier helemaal, ik woonde bij mijn vader in, een leventje waar ik totaal niet blij van werd, een vader waar ik werd mishandeld, gebruikt, en opgesloten werd in een kattenren. In de tussentijd terwijl ik op school zat in Oss ging het thuis helemaal mis, mijn vader had geen enkele begrip en kon zich niet inleven in mijn situatie, hij wist niet wat het allemaal met me gedaan heeft in mijn leven alle veranderende situaties, het liep een aantal keer behoorlijk uit de hand. Mijn vader heeft me meerdere malen mishandeld, tegen een trap aan geduwd, proberen te wurgen, ik werd de gehele dag buiten opgesloten en mocht niet naar binnen komen, ik moest maar leren wat het echte leven was buiten. Ik werd in een kattenren opgesloten als het even niet ging, als het mijn vader allemaal even teveel werd, ik werd regelmatig op de grond gegooid waarin ik weerloos was en niet op kon tegen een volwassen man, ik werd regelmatig geslagen als ik iets fout zei, ik werd in een slaapkamer opgesloten als ik wat verkeerd deed, ik mocht alleen beneden komen als mijn vader of stiefmoeder beneden waren, en anders moest ik op mijn kamer blijven, ik mocht geen contact met de buitenwereld dus ook bijna geen contact met mijn moeder, ik moest mezelf maar hele dagen in de kou en in de regen buiten vermaken want ik mocht niet naar binnen, ik werd letterlijk psychisch en geestelijk misbruikt, waarin ik op mijn 9e zelfs seksueel misbruikt ben (niet door mijn ouders), en alle huishoudelijke taken door mij gedaan moesten worden. Het was tijd voor verandering dacht ik, ik heb toen contact opgezocht met de gezinsvoogd die dit allemaal goed vond, mijn vader handelde juist volgens bureau jeugdzorg, uiteindelijk heb ik via hogerhand contact gehad met een bureaudienst, en die heeft met mij per direct naar een tijdelijke opvanglocatie gekeken voor mij. Ik ging al kort naar een dagbesteding, en deze dagbesteding had ook een mogelijkheid tot korte nachtopvang en dit heb ik ook met open armen aangenomen, omdat het thuis gewoon echt niet meer ging. Vanuit hier is er samen met de gezinsvoogd gekeken naar een instelling waar ik terecht kon, en er was gelukkig een plek op de crisisgroep van Koraal, locatie De La Salle in Boxtel, en hier kon ik ook eindelijk even tot mezelf komen, zonder de mishandelingen en het psychisch en lichamelijk uitputten, want ik kon het gewoon even niet meer, ik trok het niet meer. Ik kwam bij De La Salle op de crisisgroep binnen, en het viel me meteen op dat er een aantal begeleiders werkte waar ik goed mee kon praten, en hier heb ik dan ook voor het eerst mijn volledige verhaal vertellen, alles wat er in de voorgaande jaren allemaal gebeurd is, eindelijk een luisterend oor waar ik iets mee kon. Ik heb binnen De La Salle verschillende leefgroepen gehad na mijn plaatsing, hierin heb ik ook vanalles meegemaakt, je ziet cliënten komen en gaan en je leert gewoon meteen dat je jammergenoeg niet met iedereen een te goede band op kan bouwen, want de ene dag staan ze naast je en de andere dag heb je ze tegen je. Ook hier heb ik vanalles meegemaakt, ik ben mishandeld door begeleiders, ik ben regelmatig gefixeerd, ik ben geestelijk helemaal gekleineerd, ik ben regelmatig in de isolatie beland, omdat ik gewoon niet meer wist om te gaan met de gehele situatie, het is een situatie wat je niemand gunt, je wil altijd liever bij je ouders wonen dan dat je opgevoed moet worden door mensen die alles vanuit een boekje moeten benoemen en vanuit een boekje moeten handelen, zo leuk is het niet. Uiteindelijk ben ik na heel veel moeite overgeplaatst naar Gastenhof in Simpelveld, eindelijk weer in Limburg, eindelijk in de buurt van mijn moeder, want hier had ik nog altijd het beste contact mee, ondanks alles wat er is gebeurd in de afgelopen jaren, en wat was ik blij dat ik eindelijk om geplaatst kon worden, want ik vond er maar niks aan in Brabant. Ik heb uiteindelijk 1,5 tot 2 jaar in Gastenhof gewoond, en toen werd er gelukkig en eindelijk gekeken naar een plaatsing terug naar mijn moeder! Ik voelde me weer blij, want ik kon eindelijk weer terug naar mijn geliefde familie. Dit liep voor kort mis, ik heb 2 weken bij mijn moeder en mijn oma in huis gewoond, maar mijn oma begon beginnend dementerend te worden en ze kon het niet meer aan om met mij en mijn moeder samen in een huis te wonen, waardoor ik uiteindelijk terug belandde bij Gastenhof, waarin ik echt teleurgesteld was in mezelf, mijzelf het gevoel gaf dat dit mijn schuld was, dat ik het weer allemaal fout heb gedaan, maar het was gewoon de situatie eromheen waardoor het niet meer ging. Gelukkig kreeg mijn moeder niet lang daarna, ongeveer zo’n 3 maanden later de sleutel van haar nieuwe woning, en hier ben ik met mijn moeder samen ingetrokken, en toen eindigde mijn verhaal binnen Gastenhof en groepen, want ik kon eindelijk bij mijn moeder wonen! Alhoewel dit ook niet altijd rozengeur en maneschijn was, er waren nog altijd veel dingen die we moesten inhalen, veel dingen die we nog niet hadden kunnen doen, en de tijd die we gemist hadden qua opvoeding en groei in het leven moesten we nou eenmaal doorheen bijten, maar het is uiteindelijk wel goed gekomen. Hoofdstuk 9, de grootste verandering. Ik woonde bij mijn moeder, en een jaar of 5 kende ik Anna al, we hadden elkaar leren kennen via internet, we praatte veel met elkaar en video belde eigenlijk 24/7 met elkaar waardoor we elkaar eigenlijk heel goed hebben leren kennen vanuit afstand, we deelden bijna alles met elkaar, we waren echt goede vrienden ook wel met af en toe wat hoogte en dieptepunten, maar ik was blij dat ik eindelijk iemand leerde kennen waarmee ik alles kon delen, iemand waarmee ik eindelijk goed kon praten. Toen Anna een jaar of 15 was zei ze een keer tegen me: "Als ik 18 ben, dan kom ik bij je wonen!” en dat is werkelijkheid geworden, ik was nog net geen 18, en zij was net 3 maanden 18 en ze kwam naar me toe om elkaar eindelijk eens in het echt te ontmoeten na zoveel jaren elkaar alleen via videobellen, foto’s en bellen te hebben leren kennen, en ik was zo blij om haar eindelijk in het echt te zien. Nee, het was geen eerste liefde op het gezicht, althans vanuit haar kant, ik wist al dat ik haar ontzettend leuk vond vanaf het begin, ik was nog ontzettend flink, en zij was nog een klein meisje die niet wist wat ze moest verwachten, zoveel mensen die zeiden tegen haar “Zou je dat wel doen, helemaal naar Limburg toe rijden vanuit Friesland?” maar zij was vastbesloten en ze wou mij leren kennen, dus ze had de lange rit aangedurfd, ondanks dat het wel nog even spannend was vanuit beide kanten, want we kende elkaar wel al een hele tijd, maar ook weer niet want we hadden elkaar nooit fysiek leren kennen, dus dat was nog even spannend. Ik ging haar ophalen op het station vanuit thuis, en eindelijk zagen we elkaar eens voor het eerst, wat was ik blij om haar eindelijk na zoveel jaren in het echt te zien, na zoveel gedeeld te hebben en zoveel gesproken te hebben, want we wisten al zoveel van elkaar, maar wisten nog niet hoe we nou uiteindelijk daadwerkelijk waren, we wisten niet wat we moesten verwachten. Haar doelstelling was om een week op bezoek te komen, om elkaar te leren kennen, om eens goed met elkaar in het echt te kunnen praten en om elkaar dus echt te leren kennen, maar die week was al gauw veranderd, ze kwam op 27 april bij me naar Heerlen, en op 29 april op mijn verjaardag vroeg ik of ze een relatie met me wou, waarop ze ja zei. Ze vond het te leuk bij mij en in Limburg, dat de doelstelling van een week werd verplaatst naar 2 weken, en uiteindelijk werd dit een maand. Toen kwamen we achter iets bijzonders, ze was haar pil vergeten bij haar vader op de woonkamertafel, en hierdoor is ze dus zwanger geraakt, na een maand! Het was even schrikken, maar uiteindelijk wel zeer welkom, we kregen een prachtig wondertje! We wisten niet wat we moesten verwachten, ik pakte de test en ik zag per ongeluk de uitslag al, waarin Anna ook direct de uitslag kon lezen aan mijn gezicht, ze zei: "Nee toch?” en ze begon te huilen, en belde direct haar moeder op en zei “Mama, ik ben zwanger”, we wisten niet wat we moesten doen, dus we hebben direct de verloskundige gebeld voor een echo en een bevestiging dat het echt daadwerkelijk zo was, maar ja, het was echt zo. We wisten niet wat we moesten verwachten, maar we stonden er wel volledig voor open, we zijn naar alle echo’s geweest en hierin kwamen we uiteindelijk erachter dat we een prachtig meisje gingen krijgen, een dochtertje! De weken verstreken, Anna en ik hadden jammer genoeg regelmatig wat discussies en woorden. We kwamen bij een afspraak bij de verloskundige en hierin werden ons een aantal vragen gesteld, ook psychische vragen met hierin de vraag onder andere: “Hebben jullie wel eens zelfmoordneigingen gehad”, waarop Anna vermelde: “Ja, toen ik 14 was”, vanuit hier is er door de verloskundige een melding gemaakt bij veilig thuis, ondanks dat dit al meer dan 4 jaar terug was, werd er wel een veilig thuis melding gemaakt omdat er niet 100% gegarandeerd was dat het veilig was, in combinatie met de verschillende dingen die er bij ons beide in het verleden hebben afgespeeld. Er kwam uiteindelijk een raadsonderzoek door de Raad van Kinderbescherming nadat onze prachtige dochter Felicia op 24 februari 2021 geboren is, zij gingen onderzoeken of onze dochter wel kon blijven wonen bij ons. Uit het onderzoek bleek dat er extra hulp nodig was, ze wouden een OTS gaan verzoeken bij de rechtbank, een ondertoezichtstelling maar de rechtbank vond op dat moment dat er voldoende betrokken hulpverlening was aangezien Anna toen Felicia ongeveer 3 maanden was is verhuisd naar een moeder-kind huis in Hoensbroek, en hier was de rechtbank blij mee, aangezien er dan toch genoeg zicht was en er genoeg hulpverlening betrokken was, maar wel gaven ze ons hierin aan dat dit wel een laatste kans zou zijn die wij kregen. Anna en ik hadden toen der tijd redelijk wat discussies & woorden onderling, en er was van alles gebeurd wat het even moeilijk maakte voor ons beide, maar we zijn er uiteindelijk wel allebei beter uit gekomen. Uiteindelijk in September 2021, toen Felicia net 6 maanden was kregen we het nieuws dat er een gesprek zou zijn met de betrokken begeleider van de gemeente Heerlen, hierin is aangegeven dat er te weinig zicht was, dat Anna en ik teveel gedoe hadden onderling, en er niet voldoende werd geluisterd naar begeleiding, en hierin hebben ze Anna 3 uur lang laten wachten tot ze iets te horen kreeg, en hierin heb ik het geluk gehad dat ik nog naar haar toe ben gegaan. Na dat gesprek kwam de uitspraak dat ze Felicia met per directe ingang uit huis gingen plaatsen, en een spoed ondertoezichtstelling hebben toegewezen gekregen van de rechtbank, dus daar stortte onze wereld weer in. We hadden Felicia uit bed gehaald want die lag net in bed en we zijn met haar weggelopen, waarin we uiteindelijk op het hoekje werden tegen gehouden met het nieuws “De politie staat om de hoek, als jullie weg lopen met Felicia zullen jullie grote kans hebben dat jullie haar nooit terug zullen krijgen”, dus we hebben uiteindelijk maar de keuze gemaakt om terug te lopen met Felicia. We hebben hierin de tijd gekregen om nog kort afscheid te nemen van Felicia, spullen te pakken en uit te leggen hoe wij Felicia dagelijks opvoedde zodat dit ook opgepakt kon worden in het pleeggezin, waarin hun wel moesten zeggen dat het om een volledig anonieme plaatsing ging en we dus niet mochten weten waar ze zat en nog geen contact mochten persoonlijk met de pleegouders. Uiteindelijk werd het persoonlijk contact wel wat opgebouwd door hun soms te zien tijdens overleggen, maar wij zagen ze eigenlijk vrijwel nooit persoonlijk, in het half jaar dat ze in dat pleeggezin heeft gewoond hebben we de pleegouders misschien 2x gezien, want de plaatsing was nog steeds anoniem. De omgangsmomenten werden opgebouwd, in het begin zagen we haar voor een korte duur op het kantoor van jeugdzorg en uiteindelijk werd dit opgebouwd naar begeleide omgang in de woning van Anna in het moeder- kind huis, hierna werd het begeleid en onbegeleid waarin het een hoogtepunt had van 16 uur per week, 2 maal 8 uur waarvan er maar 2 uur per omgang begeleid waren. In de tussentijd ben ik begonnen met de opleiding Helpende Dienstverlening en zorg, en heb ik omdat ik met mijn opleiding bezig was een studio kunnen huren, dit heb ik ook gedaan zodat ik niet meer bij mijn moeder hoefde te wonen, en ook een woonruimte had voor mezelf, ookal was het niet groot. Hoofdstuk 10, de verhuizing. Aangezien er via de rechtbank een verlenging van OTS en uithuisplaatsing was verzocht, en deze ook toegekend werd kregen we ook te horen dat Anna de woning in het moeder- kind huis moest verlaten, aangezien er geen zekerheid meer was dat Felicia hier terug kon komen en ze het al langer hadden uitgerekt dan het eigenlijk uitgerekt zou mogen worden, aangezien er wel nog een kans was dat Felicia eventueel terug had mogen komen. Hierin kreeg Anna een datum te horen dat ze er uit moest, en toen zijn we ontzettend snel gaan kijken naar een mogelijke woonplek waar we met zijn 2en terecht konden, en dit bleek mogelijk te zijn in de oude woning van de vader van Anna, hij was hier net uitgegaan en het was particulier huren, wat het voor ons net wat makkelijker maakte voor ons om die woning over te kunnen nemen. We kregen akkoord van de huisbaas, en zijn ons gaan voorbereiden op de verhuizing. Ik had alvast alle spullen uit mijn studio gehaald en deze laten verplaatsen naar de woning van Anna, dit omdat dit makkelijker was voor de verhuiswagen om alles in 1x mee te kunnen nemen. Uiteindelijk zijn we alles gaan regelen om Felicia te meeverhuizen naar die omgeving en na heel veel moeite hadden we een pleegmoeder gevonden die ook eventueel een perspectiefbiedend pleeggezin kon zijn, waar we echt op dat moment ontzettend blij mee waren ondanks dat we uiteraard liever hadden dat Felicia lekker bij ons kwam wonen, wisten we dat dit helaas nog niet haalbaar was, dus een aantal dagen voordat wij vertrokken is zij alvast naar de pleegmoeder vertrokken. Op 29 april zijn we begonnen met het inladen van alle spullen uit de woning van Anna en hierdoor direct doorgereden naar de woning van mijn moeder om de overige spullen nog te kunnen inladen die in die woning stonden. Op 30 april zijn we dan gaan rijden naar Jonkersvaart om hier in de woning te kunnen trekken en alle spullen neer te zetten, hiervoor kregen we gelukkig hulp van een aantal vrienden die bereid waren om ons te helpen met verhuizen, we gingen met een verhuiswagen en een auto die kant op, met onze 2 katten Snoopy en Skitty. We kwamen aan in Jonkersvaart, waar we ineens te horen kregen dat we een borg moesten betalen waarvan we van te voren kregen te horen door de vader van Anna dat deze al voldaan was, dus we stonden met al onze spullen in Jonkersvaart en met onze handen in het haar hoe we dit gingen regelen, want de verhuiswagen was ook niet goedkoop en we moesten maar gaan kijken hoe we dit geld nog bij elkaar gingen rapen. Gelukkig hadden we de zus van Anna die ons kon helpen en we hebben het volledige bedrag kunnen voldoen wat ons gevraagd werd, en toen zijn we alle spullen kunnen gaan inladen in de woning na een uur buiten gestaan te hebben hoe we het allemaal moesten gaan doen en regelen. Niet lang nadat we daar zijn gaan wonen zijn we direct aan de slag gegaan met werken, we zijn particulier bij mensen aan huis gaan schoonmaken via een website die particuliere schoonmakers koppelde aan mensen die schoonmakers zochten, en hier haalde we een inkomen mee binnen waar we de huur mee konden betalen. Uiteindelijk ben ik mezelf gaan inschrijven bij de Kamer van Koophandel en ben ik eigenlijk alle particuliere klanten gaan omschrijven naar mijn eigen bedrijf waardoor uiteindelijk de inkomens ook wat hoger werden, maar toen uiteindelijk een heel groot gedeelte van de klanten met vakantie ging viel hier ook een groot inkomen weg. Dit resulteerde in dat wij de huur niet meer konden betalen, en hier waren we niet op voorbereid, we zijn gaan kijken naar wat we nog konden doen en hoe we toch ook aan een net wat grotere klantenbasis konden komen om ook de gaten op te vullen die er op dat moment te veel waren, maar dit is ook helaas toen niet gelukt. Uiteindelijk resulteerde het in dat wij de volledige huur niet meer konden betalen, enkel een klein gedeelte en dit was volgens de huurbaas niet voldoende, waarin hij ons heeft verzocht om te vertrekken, wel was dit in combinatie met een aantal momenten die wij hebben gehad met verschillende buren en onderlinge discussies met elkaar wat resulteerde in het stuk dat we de woning moesten verlaten binnen een korte periode. En nu? was de vraag die we onszelf stelde, we hebben aan heel veel verschillende organisaties aan de bel gehangen om te kijken wat zij voor ons konden betekenen, en om heel makkelijk hierin te zijn konden ze helemaal niks voor ons betekenen aangezien de regiobinding die we hadden opgebouwd met de gemeente bijna niks was en waarin ze ook niks konden betekenen, we moesten maar weer aankloppen bij de gemeente Heerlen want daar hadden we de afgelopen 3 jaar het langste gewoond, dus ook onze regiobinding opgebouwd. Dit zagen wij nog niet zitten, dus toen zijn we gaan rondbellen wie er wat voor ons kon betekenen, de familie van mijn vrouw had niet de mogelijkheid om ons beide op te vangen maar we wouden wel graag met zijn 2en blijven, dus dit was al een stuk wat we eigenlijk konden vergeten, en nu? dachten we.. Na wat belletjes kwam ik uit bij mijn vader, die de mogelijkheid had en ons ook kon komen ophalen, maar of dit nou de ideale situatie was voor Anna en mij vroegen we ons ook af op dat moment, eigenlijk niet.. Maar we hebben het aanbod wel aangenomen omdat we eigenlijk geen enkele andere keuze hadden dus dan maar doen.. Nadat mijn vader ons kon komen ophalen is hij ons komen ophalen, maar hij kwam maar met een kleine auto.. dus onze volledige inboedel konden we niet meenemen, dus na een overleg met de huurbaas konden we deze stallen in een stal van hem, hierin hebben we dus ook bijna onze volledige inboedel achtergelaten, inclusief de gloednieuwe kinderkamer van Felicia die betaald was door de moeder van Anna, en allerlei belangrijke spullen van ons, maar we dachten dat dit wel goed zou komen. Na een week bij mijn vader gezeten te hebben ging het niet meer, er was een kat bij mijn vader genaamd Luna die constant uithaalde naar mij en naar Anna en dit vonden we niet fijn waarin wij dit ook hebben aangegeven maar het maakte hem niet veel uit, terwijl wij wel onze schrammen op de armen hadden van de kat, en de kat erop aanspreken deed hij ook niet, ja.. op een lieve toon, daarmee ga je de kat niet laten stoppen ermee. Dit in combinatie met verschillende woordenwisselingen en discussies met elkaar zorgde ervoor dat het gewoon niet meer te doen was bij mijn vader en ook hij ons verzocht om dezelfde dag nog de woning uit te gaan met al onze spullen, dus toen zaten we weer, hoe gaan we dit regelen en hoe gaan we dit doen? De allerlaatste optie die we over hadden was terug naar mijn moeder gaan, maar nee.. dit was niet de ideale optie, maar ook dit hebben we uiteindelijk maar wel gedaan, we zijn met het openbaar vervoer naar mijn moeder vertrokken en hebben de spullen tijdelijk bij mijn vader laten staan, die uiteindelijk besloot ze buiten onder een afdak te zetten. Een paar dagen nadat we bij mijn moeder waren heb ik iemand zo ver kunnen krijgen om de spullen in ieder geval bij mijn vader op te kunnen halen, zodat onze belangrijkste spullen wel veilig waren, want hij dreigde ermee om ze naar de stort te brengen als we ze die dag niet kwamen ophalen, en dit zagen wij niet zitten, omdat het eigenlijk onze belangrijkste spullen waren. Onze spullen bij de huurbaas in Jonkersvaart konden we vergeten.. We waren aan het kijken om de spullen op te halen maar hij vond het ineens leuk om te zeggen dat we eerst onze volledige huur moesten voldoen en dan pas onze spullen mochten ophalen, ondanks dat we er uiteindelijk achter zijn gekomen dat wij juist nog borg van hem terug kregen ondanks dat de achterstallige huur er dan al vanaf gerekend zou moeten zijn, maar hij bleef volhouden dat we hem nog huur moesten voldoen en dat we dit nog moesten betalen, anders kregen we onze spullen en onze scooters niet terug, dus hierin hebben we de hoop maar opgegeven en al deze spullen heeft hij naar het stort gebracht. Hoofdstuk 11, de 2e hoop. Na een tijdje bij mijn moeder gewoond te hebben kwamen we erachter dat Anna voor de 2e keer zwanger was van een mooi wondertje, na een tijdje wachten kregen we onze eerste echo en het wondertje bleek kern gezond te zijn en goed te groeien, na een miskraam van een tweeling was het even fijn maar ook zo moeilijk om te zien dat we eindelijk weer een gezonde baby in de buik hadden zitten, zo klein, maar nogsteeds zo kwetsbaar.. Na een tijdje zijn we erachter gekomen dat ons 2e kleine wondertje weer een prachtig meisje was, door de gender reveal die georganiseerd was door mijn moeder, wij zelf wouden van te voren nog niet weten wat het geslacht werd, we wouden het deze keer toch echt laten doen door middel van een gender reveal omdat ons dat ook wel eens een keertje leuk leek! Ondanks dat er maar een paar mensen bij waren, vonden we het toch echt hartstikke leuk om er achter te komen dat het weer een klein prinsesje zou worden! Na veel problemen in huis met mijn moeder, onderling met elkaar, en met zijn 3en onderling ging het uiteindelijk toch niet meer om samen te wonen en is het op een dag tijdens het verhuizen naar de nieuwe woning toch misgelopen, het ging gewoon niet meer. Mijn moeder heeft toen een tijdje gewoond bij een vriend en wij kregen nog een hele korte termijn om te kunnen vertrekken uit de woning, ik had vrij snel een plek gevonden in de crisisopvang in Landgraaf, maar voor Anna was het nog ff een tijdje zoeken, omdat ze uiteraard zwanger was.. Uiteindelijk kon ze na een snelle zoektocht terecht in een moeder-kind huis in Cadier en Keer, er was een snelle intake en de volgende dag kon ze hier al terecht, hier kon ik ook 3 dagen in de week op bezoek komen, en mochten we buiten het terrein afspreken wanneer we maar wilden, als Anna maar op tijd binnen was, en hier beviel het in het begin wel goed, Anna had hier ook een goede klik met vrijwel alle moeders en het was hier ook prima te doen. Na een moeizame zwangerschap, zwangerschapssuiker, verschillende klachten en ga zo maar door is uiteindelijk op 25 april 2023 ons prachtige wondertje Ylaïa geboren, waar we toch zo blij mee waren, er was wel al een raadsonderzoek geweest en de enige uitspraak die zij deden was een ondertoezichtstelling, we mochten Ylaïa wel bij ons houden, en later sprak ook de rechtbank dit uit. Met een dochter die in de provincie Drenthe woont, en een dochter die bij Anna in het moeder-kind huis woont gingen we verder, het was moeilijk, een korte periode na de bevalling kwam Felicia eindelijk kijken bij haar kleine zusje “baby jaja” en wat was dit mooi om te zien, Felicia was zo blij om haar kleine zusje te zien en ze wou haar niet meer loslaten, zelfs toen de omgang voorbij was wou ze gewoon niet meer weg. Ik begon op het gegeven moment met werken bij de Kik met de functie van assistent-manager en hierdoor kon ik minder bij Anna en Ylaïa komen, het was op het gegeven moment nog maar 2x in de week dat ik daar kwam, 1 moment met Anna en Ylaïa samen, en 1 dag in de week dat ik Ylaïa volledig zelf had voor 5 uurtjes, maar ik probeerde me nog steeds sterk te houden want ik wist dat dit vanzelf wel een keer beter ging worden. Op het gegeven moment kreeg ik het nieuws dat de begeleiding van Anna haar niet de volledige hulp kon bieden die ze nodig heeft, want ze had blijkbaar 24-uurs hulp nodig om haar volledig te kunnen ondersteunen, en waar ze ook de ontlasting kon krijgen van Ylaïa om er ook volledig voor haar te kunnen zijn, en de momenten dat het even niet gaat even naar begeleiding kan stappen en kan vragen naar de juiste begeleiding en ondersteuning. Hoofdstuk 12, het hier en nu. Momenteel verblijf ik nog altijd bij een crisisopvang in Landgraaf, en verblijft mijn oudste dochter nog altijd bij een pleeggezin in Drenthe en wonen Anna en Ylaïa nog altijd in het moeder-kind huis op een afstand van 350 km van mij vandaan. Ik probeer me sterk te houden, en probeer er alles aan te doen om zo dicht als mogelijk te komen wonen bij Anna en Ylaïa in de buurt, maar aangezien ik door de situatie best wel er psychisch aan onderdoor ben gegaan ben ik ook ontslagen bij de Kik, aangezien het gewoon niet meer voor mij haalbaar was, ik zou me niet meer kunnen concentreren op mijn werk en had dit ook niet meer aangekund. Mijn begeleiders en ik samen zijn nu druk aan het kijken naar de mogelijkheden om mij in de buurt van Anna en Ylaïa te kunnen plaatsen, ook om hierin wel mijn rol als vader en als man te kunnen vervullen omdat ik vanaf 350 km afstand deze rol niet kan vervullen, en dit maakt het vrij wel lastig, vooral omdat ik niet de rol kan vervullen die ik wel met alle liefde wil kunnen vervullen. Ik hoop dat het allemaal goed gaat komen. Einde verhaal Wat ik met dit verhaal wil bereiken is het delen van mijn verhaal met de buitenwereld, om wellicht een inspiratie te kunnen zijn voor anderen en om te kunnen laten weten dat je nooit de enige bent die dingen meemaakt, en er altijd mensen zijn die je kunnen helpen waarmee je je verhaal kunt delen. Je bent nooit alleen!