“Ben Buraya Sadece Okumaya Gelmiştim...” Merhaba, ben... Ben Seyyah diyelim. Hani şu sosyal medyada gördüğünüz filtreli Avrupa hayalleri var ya? Hah, işte benim yaşadıklarım onların tam tersi. Ben gurbet ellere sadece okumaya gelmiştim. Anadolu’nun bağrından, sobalı evimden kopup gelmiştim. Ama kendimi bir anda gotik binaların gölgesinde, asık suratlı memurlarla ve süpürge çalıştırma yasağı saatleriyle boğuşurken buldum. Size Eyfel Kulesi’nin romantizmini anlatmayı çok isterdim ama inanın, sigortasız geçen o tek günde kırılan kolun 2.500 Euro’luk faturasına bakarken manzara pek aklınıza gelmiyor. Hele bir de oyun sevdalısı olmanın maliyetinin 3.000 Euro olduğunu zor yoldan öğrenmek var ki, düşmanımın başına gelmesin... Ben burada her tökezleyip -ki adım başı tökezliyorum- köydeki babamı aradığımda “Oğlum, sana yetişebilmek için ben burada ineklere overclock yapıyorum, senin sistemin sürekli mavi ekran hatası veriyor. Yakacaksın bak fatherboard’u !” fırçalarıyla karnımı doyuruyordum. Bir yandan bürokrasiyle, bir yandan Romen arkadaşımın garip aşk teorileriyle, bir yandan da elimde kalan o emektar valizle uğraşıyordum. Elinizdeki bu kitap; vize kuyruğunda bekleyenlerin, euro kuruna bakıp iç çekenlerin, bavulu hep kırık – cebi hep delik olanların ve benim gibi “sistemi sürekli mavi ekrana takılıp kalanların” trajikomik itirafnamesidir. Gülerken halinize şükredeceğiniz, Murphy Kanunları’nın Avrupa şubesi gibi işleyen hikayeme hoş geldiniz.