Toen het vliegtuig in Nassau landde en de wielen piepten op het asfalt, voelde ik alsof ik in een andere staat van zijn terechtkwam. De lucht leek dichter, zachter, zoeter, alsof ze me met open armen verwelkomde. Bij het openen van de vliegtuigdeur werd ik overspoeld door een golf van warmte die rook naar de zee en frangipani, naar overrijpe mango's en een vleugje benzine van de landingsbaan. Voorbij het looppad fladderden palmbladeren, hun vleugels klapperden in de zon als dieren die opgewonden hun oren spitsen. Ik droeg een rugzak op mijn rug, die aan me hing als een kleine, koppige schildpad. In mijn maag: een leegte die je, als je dramatisch wilde doen, een gebroken hart zou kunnen noemen. Ik had me voorgenomen niet dramatisch te doen. Ik had me al veel voornemens gemaakt. Geen Jonas meer in mijn hoofd, geen interne herhalingsknop meer die steeds op dezelfde scène bleef hangen: zijn neergeslagen mond, zijn blik op zijn schoenen, zijn "Dat is niet eerlijk voor jou", die voor me op de grond viel als een stuk glas dat niet meer aan elkaar te lijmen is. De Bahama's waren niet mijn plan; het was puur toeval, een cadeautje dat uit een verborgen deurtje van een adventskalender tevoorschijn kwam dat iemand vergeten was open te maken. Mijn tante Beate, die een van die ongeëvenaarde connecties heeft bij haar verzekeringsmaatschappij – van die mensen die altijd zo veelbetekenend glimlachen als je hun "connecties" noemt – had de reis gewonnen. Een week in Nassau, met een uitstapje naar de Exuma's, een hotel vlakbij het strand, inclusief transfers. Nou ja. Toen verstuikte ze haar enkel, en ineens had ik een stapel vliegtickets in mijn handen. "Ga," had ze gezegd, "ga, en als je daar een man ontmoet die je weer aan het lachen maakt, stuur me dan een ansichtkaart."